LilyMorgana
- A new beginning ...
Stories
Stories
When I'm bored, I sometimes write these little stories. Most of them are in Dutch since I'm not that fluent in English yet. I wrote an English story a while ago for an English assignment. You can find it here.
Comments are always welcome in my guest book. I'm open to criticism and I would love to hear remarks on my grammar or spelling. That's the only way I can improve, you see.
- Mind the Gap
- Ridderverhaal
xXx
Mind the Gap
Bellatrixje, Andy and I got the assignment to write a little story for English. We had to include a few sentence in it and read it out loud after it was finished. This is what we came up with! It's quite obvious we got inspired by our trip to London last year, the Harry Potter novels and films.
Mind the Gap
“You know, sometimes, on still quiet evening like this I almost get a creepy feeling that they will walk in through that gap in our basement,” said Lily to her aunt Bellatrix. They were sitting in their cosy kitchen. Both women looked at each other. Unpleasant memories filled their minds. Lily shivered when she relived that scary memory. She was about to say something else but then they heard a noise in the hallway. They realized it was just their newest visitor and relaxed a bit.
A few seconds later, a man walked through the door. He had greasy, black hair which was hanging all across his face and covered the biggest part of it. They just revealed a pair of black eyes and a weird nose. The visitor’s name was Alan Snape. Alan stayed at their house for a while because his wife found out about his affair with a young and attractive redhead.
Alan moved towards the kitchen table and sat down. He glanced at Bellatrix and grinned a bit when she got up and left the room. It was more than obvious she didn’t want to be in the same room as Alan.
Alan followed her with his eyes. He acted like he didn’t understand why the woman didn’t like him at all. Lily felt sorry for him and tried to explain it to him: “My aunt’s tragedy happened just three years ago,” said the child. She then decided to tell the sad story of her poor aunt. For that, they had to go to the basement. Lily showed Alan the gap.
“It’s been three years but is seems like it only happened yesterday,” she said before she went on with the story. “My aunt and I were here, practising Voodoo. That is our religion, you see. We were just summoning an evil spirit when it all went wrong. Apparently we didn’t close the magical circle well. The spirit – Andy The Warrior Prince, who died in the first World War – escaped and made this huge gap in our basement.” Lily pointed at the gap. Some smoke floated over the edge and filled the air with an unpleasant smell of rotten eggs.
“At first we thought nothing serious would happen. It was just an innocent smelly gap, you know. But then, in the deepening twilight, three figures were walking across the lawn towards this gap. They all carried guns under their arms. Apparently they had come to take revenge on Andy The Warrior Prince because he betrayed them during the war. We were extremely scared when those heavily armed men approached us. They believed we had helped Andy to escape from hell so they wanted to kill us too.” Lily stopped for a moment and looked at Alan. Again, he grinned like it was a funny story.
“I know,” he whispered. He smiled for the first time since he arrived.
“Y-you know?” Lily was frightened. How could he possibly know? Unless …
“I was there …” he whispered again. His lips barely moved but the words were clear. Lily suddenly understood why he had seemed familiar when she first saw him in the house. It hadn’t been their first meeting. He was one of those armed men … One of those men who had tried to kill her and her aunt.
“We didn’t help him on purpose!” Lily said. She now remembered all details of the hectic night.
“I know now,” Alan said, if that was his real name of course. “I just missed your sweet little aunt Bella.”
Lily didn’t really understand. “What do y- you mean?” she asked.
“Don’t you get it? I’m not here for that Andy person. I’m here for you. You’re the one I came for in the first place. You’re ‘poor aunt’ has been my partner for all these years. … In more than one way.” He laughed out loud when a hand was placed on his shoulder. “Bella,” he said softly and turned around to kiss her.
“I don’t understand.” Lily said helpless.
“That doesn’t surprise me,” Bellatrix said. “You never were a smart child, were you?” Alan gave a snort of contempt.
“Did you never wonder why your parents left you with me?” Bellatrix asked. “Did you really believe it was because they didn’t have enough time to raise you?”
A single tear drop found its way down Lily’s chin.
“No, my dear. They knew. They knew you were destined to die for the greater good. They knew you were the Child of Doom. All the omens were there.” Bellatrix almost showed sympathy for the young woman.
“I’m sorry, dear, but you’ll have to die, I’m afraid. You are the bringer of death and sorrow. The world will never be a peaceful place with you in it,” Alan said seriously. Bellatrix nodded. “It’s time,” she announced.
Lily begged: “Please, don’t hurt me!”, but it was too late. Before she had any time to resist, Alan had already grabbed her arms.
“Mind the gap,” he whispered in her ear before pushing her in it …
Ridderverhaal
Dit is wat mijn beste vriendin, Bellatrixje, en ik ervan maakten.
Nu, de koning besloot om de moed en hoofsheid van Kalv De Dappere op de proef te stellen. Hij stuurde hem op een queeste
De koning was een bijzonder grote fan van Parry Hotter. Hij gebruikte deze verhalen om zijn onderdanen te overtuigen van zijn eigen strijd tegen het kwade. Tegenwoordig twijfelde zijn volk echter aan de echtheid van deze legendes. Daarom had hij het ultieme bewijs nodig: het toverstokje van Parry Hotter.
Dit toverstokje lag echter niet zomaar voor het grijpen. Deze queeste was zeer gevaarlijk en zwaar, om niet te zeggen, haast onmogelijk. Het was dan ook veel te riskant om zijn beste ridders eropaf te sturen. Zij waren nog nodig op het slagveld. Neen, hij had iemand nodig die overbodig was. Iemand die niets goed kon doen en anders toch maar in de weg zou lopen. Zo viel zijn oog dus op Kalvon
Kalvon zelf vond het uiteraard een hele eer dat de koning hem zon belangrijke opdracht toevertrouwde. Dit gaf hem zeer veel zelfvertrouwen. Hij geloofde dat de koning ervan overtuigd was dat hij het tot een goed einde zou brengen. En dat vertrouwen zou hij nooit durven schaden!
Zo begon Kalv De Dappere dus aan zijn missie. De problemen begonnen nog voordat hij degelijk vertrokken was. Hij had er geen idee van waar dat toverstafje zich kon bevinden. Gelukkig kende hij net zoals alle andere dienaars van de koning de verhalen van Parry Hotter op zijn duimpje. De verhalen speelden zich af in Engeland dus Kalv ging ervan uit dat het toverstokje zich daar ook zou bevinden.
Naar Engeland dus
Huppelend als een jong kalf vertrok hij naar de kust. Op weg naar het levensgevaarlijke Londen, boordevol rovers en bandieten.
Daar stond hij dan, aan de kust, wetend dat zijn eindbestemming zich aan de andere kan van de zee bevond, maar zonder boot of schip. Hij keek eens om zich heen. Aha Daar stond iets dat hij kon gebruiken! Snel hakte hij met zijn vlijmscherp zwaar een strandcabine in reepjes. Oeps. Zijn zwaard brak doormidden bij de laatste slag.
Nu beschikte hij over een vijftigtal houten reepjes, gn zwaard en niets om de reepjes hout tot iets drijvend te reproduceren. Gelukkig was Kalvon behalve onhandig en niet al te snugger, best wel creatief. Hij zag duingras in de duinen, plukte het, vlocht er stevige touwen van en gebruikte deze om zijn vlot te bouwen.
Zonder zwaard, maar mt vlot stond hij klaar om naar Engeland te vertrekken.
Het werd een moeizame reis. Hij wilde zich baseren op de stand van de zon om zijn reisweg te bepalen, maar het bleef steeds bewolkt. Zijn voedselvoorraad geraakte op en het werd nog erger. Op de vierde dag van zijn reis kwamen er Vikingen in zicht
Hun schip zag er vervaarlijk en enorm uit. Op het schip zaten ongeveer 100 bemanningsleden. En hij Hij was in zn eentje zonder zwaard
De moed zonk hem in de laarzen. Hij hoorde hen luid zingen. Hij verstond er niets van, maar was er zeker van dat het een heidens en zr onchristelijk lied was. Snel bedekte hij zijn oren want hij wou hun gezang niet aanhoren.
Ze kwamen steeds dichterbij en naderden hem erg dicht. Ze hadden hem nog niet opgemerkt, maar als dat zou gebeuren, dan was het hek van de dam. Dat zou hij zeker niet overlezen zo zonder zwaard. Er zat dus maar n ding op.
Hij sprong van het vlot, dook eronder en greep zich aan de onderkant vast. Nu was hij zeer toevallig gespecialiseerd in adem inhouden. Zijn persoonlijke record was 24 minuten. Ondertussen hing hij daar al 31 minuten. Kalvon dacht niet dat hij het nog veel langer zou uithouden en dat deze queeste zou eindigen met zijn dood. Plotseling verscheen het gezicht van de koning voor zijn geestesbeeld. Hij kon deze nu toch niet teleurstellen nu hij zoveel vertrouwen in hem gesteld had met deze belangrijke queeste. Hij was de enige die de koning genoeg vertrouwde om hieraan te beginnen! Hij kon de koning niet teleurstellen, hij mcht de koning niet teleurstellen!!!
Dit gaf hem opnieuw moed. Met het laatste beetje zuurstof zwom hij naar de oppervlakte en kroop terug op het vlot. Tot zijn grote vreugde waren de Vikingen verdwenen. Kalvon was doodgelukkig en bedankt God hiervoor. Van puur geluk deed hij een vreugdedansje op het vlot.
Na zes dagen bereikte hij eindelijk de Engelse kust. Zes dagen het duivelse getal. Kalvon besloot om de koning nog niet in te lichten over zijn aankomst en nog tot de volgende de zevende en het goddelijke getal te wachten.
Hij keek eens om zich heen en zag een man staan langs de kustlijn. Blijkbaar was de aankomst van Kalv De Dappere niet ongemerkt voorbij gegaan. Deze man zag er zeer beschaafd, christelijk en vroom uit dus Kalv ging op hem af, zijn vlot achterlatend.
Duaichnidh duine! Dat klonk niet als Engels... Kalv rommelde even in de opbergvakken van zijn lederen jas. Bij toeval zat er een vertaalmuntje in. Dit zorgde ervoor dat degene die het at, alle talen verstond. Kalv stak het in zijn mond en zoog er voor enkele momenten op.
Ben ik hier in Engeland, mijnheer? vroeg hij de man.
Neen, mijn beste, dit is Ierland! antwoordde de man.
Oei... Hoe geraak ik dan in Engeland? Ik moet naar Londen. Kalv begon ongerust te worden. Zijn kennis van aardrijkskunde was niet al te groot en hij had er geen idee van waar Ierland zich ergens op de wereldkaart bevond.
Volg gewoon de verkeersborden! Dan komt u er vanzelf. De man wees op een verkeersbord met England erop.
Kalv bedankte de man en besloot om maar meteen verder te gaan en geen tijd te verspillen.
Aan de kant van de weg vond hij een verlaten paard. Iemand moest het vergeten zijn want het was bezadeld en al. Kalv twijfelde geen moment en sprong op het paard. Met het het supersnelle paard reed hij naar Londen.
Een dag later kwam hij aan in Londen. Nu moest hij er nog achter komen waar het toverstokje zich bevond.
Hij liep de eerste de beste straat in en vroeg de eerste de beste man:
Weet u misschien waar het toverstokje van Parry Hotter zich bevindt?
De man wist dit. Het was alsof hij door God zelf op Kalvs weg geplaatst was.
Ja, het stokje is in handen van de gemene tweelingszussen Analfabeta en Primitiva, maar voor hen moet u opletten, mijnheer, het zijn verdovern heksen! Ze betoveren iedereen die hen nadert!
Maar Kalv liet zich niet afschrikken door deze verhalen. De koning had vertrouwen in hem gesteld voor een reden! Niets zou hem nog beletten om zichzelf aan hem te bewijzen!
Goed zo, ik kon wel eens een uitdaging gebruiken, niet dat ik terugdeins voor toverkollen, niets schrikt mij af! Ik ben dapper als een leeuw! Niet voor niets is mijn naam Kalv De Dappere! Zeg mij waar deze vrouwmensen zich bevinden zodat ik hen in mootjes kan hakken. Vreest u niet, beste man, ik zal hen niet vertellen dat ik het van u heb! Ik neem uw naam mee in mijn graf! zei Kalv op een zeer nochalante manier, alsof het niets was.
U kent mijn naam niet eens, ridder Kalv. Hoe kan u hem dan meenemen tot in uw graf? vroeg de man.
Spreekt u me niet tegen, burger van Londen, geef me gewoon de plaats waar ik ze kan vinden. Zei Kalv zeer zelfvoldaan.
Ze wonen in het Duistere Kasteel. Op de oever van de Bloedrivier. Antwoordde de man. Hij vertelde er maar niet bij dat het kasteel omringt werd door een kolossaal doolhof met daarin een lelijke doolhofkoningin, 7 dwergen, een jager en Sneeuwwitje. Ook dat het kasteel beschermd werd door 7 legers van 7.000 man en 7 beschermende bezweringen, verzweeg hij voor de ridder. De man was immers stiekem een dienaar van de twee slechte toverheksen en had als opdracht om zoveel mogelijk mensen in hun domein te krijgen om hun huismonstertjes te voeden.
Onwetend van het gevaar dat boven zijn hoofd hing, vertrok Kalv naar het Duistere Kasteel, aan de over van de Bloedrivier. Onderweg stuurde hij eventjes een postduif naar de koning met de boodschap dat hij aangekomen was in Engeland en op weg naar het Duistere Kasteel.
Na enkele uurtjes rijden op zijn betrouwbare paard, bereikte hij het Duistere Kasteel. Hij bewonderde de tuin rondom het Kasteel. Zeer veel mooie struikjes. Het leek wel alsof ze in een soort van patroon stonden... Verder dacht hij niet na. Hij liep door de poort binnen en bevond zich ineens in het doolhof. Doolhof... Nog steeds drong de ernst van de situatie niet door tot Kalv. Hij verwonderde zich over het goede onderhoud van de metershoge struiken rondom hem. Hij liep steeds verder en verder het doolhof binnen.
Plots stootte hij op een beker. Het ding stond op een verhoogje en er stond een naamplaatje bij. Het vertaalmuntje was echter uitgewerkt en Kalv begreep geen Engels meer.
The Holy Grail
Kalv had geen enkel idee wat dit kon zijn, maar hij vond het er wel decoratief uitzien dus hij stak het in zijn lederen jas en liep verder. Meteen ging er een luid en ultramodern alarmsysteem af. Enkele seconden later stormden zeven dwergen op hem af.
Kalv wilde zijn zwaard grijpen en hen allen een kopje kleiner maken, maar besefte net op tijd dat hij geen zwaard meer had. Dat was dus wel een probleempje. Wat nu? De zeven dwergen overmeesterden hem en sloegen hem in de boeien. Hierbij raakten ze zijn hoofd en Kalv raakte buiten westen.
Minuten later werd hij wakker voor de voeten van de prachtige Sneeuwwitje. Ze had haren zo zwart als de nacht en een huid, wit als sneeuw. Kalv had net zoals zovelen de verhalen over haar gehoord en ging er dus vanuit dat ze puur goed was, rein, eerlijk en onschuldig. Hij had zich niet meer kunnen vergissen. De verhalen over Sneeuwwitje waren immers slechts haar propaganda om de verkiezingen te kunnen winnen. Zelfs zij wist dat niemand voor haar zou stemmen als iedereen wist wat voor een wicht ze in werkelijkheid was. Jaren geleden had ze deze verhalen dus over de wereld versrpreidt om de verkiezing van Liefste Sprookjesprinses te winnen, maar het hadniet mogen baten. Haar goede stiefmoeder had haar slinkse plannen gedwarsboomd en het meisje opgesloten in dit doolhof waaruit ze nooit zou kunnen ontsnappen zonder de Heilige Graal. Enkel door uit de Heilige Graal te drinken zou haar geest gezuiverd worden en zou de Uitgang van het doolhof haar eruit laten. Zelf kon ze de Graal niet aanraken aangezien ze te verdorven was. Jaren had ze moeten wachten op iemand om deze Graal te vinden en nu was het zover!
Ze nam Kalv mee naar de uitgang en beval hem om de Graal te vullen met het water uit de Bloedrivier. Kalv dacht niet na. Sneeuwwitje was goed dus wat zij zei, moest dat ook zijn, toch?
Net toen hij de Graal wou neerzetten in de daarvoorziene plaats, verhinderden twee jonkvrouwen dit. Ze duwden hem aan de kant en gooiden de Graal zo ver mogelijk weg.
Sneeuwwitje viel n van de jonkvrouwen aan en samen geraakten ze in een wild gevecht verwikkeld. Kalv stond erbij en keek ernaar. Sneeuwwitjes gelaat was helemaal niet meer zo prachtig als eerst. Hij besefte welk een fout hij bijna had begaan door haar te willen helpen.
Dominica, de jonkvrouw die in gevecht was, met Sneeuwwitje, gaf Sneeuwwitje een laatste fatale kaakslag. Samen met Morgana, de andere jonkvrouw, gebaarde ze tegen Kalv dat hij hen moest volgen. Dit deed hij.
Ze kwamen bij een gezellige villa in het doolhof. Domonica en Morgana deden hun verhaal.
Lang gelden woonden wij in dat kasteel. Toen stond het bekend als het Kasteel der Licht. Totdat die twee slechte tovenaressen kwamen. Zij verbanden ons naar dit doolhof en namen zelf de macht over. Ze gebruiken het Kasteel als een opslagplaats voor machtige en duistere magische objecten. Het is echt een gevaar voor de maatschappij! Ze plannen ook enkele terroristische aanslagen op Londen om het zo in hun macht te krijgen. Het is echt erg en wij zijn de enigen die dit kunnen verhinderen, maar we kunnen hier niet weg zolang Analfabeta en Primitiva aan de macht zijn. We kunnen hen enkel verslaan met de Staf van Merlijn, maar die is in hun bezit. We zijn zo machteloos!
Geen nood, mijn jonkvrouwen! Ik zal dit wel eens snel oplossen. Ik ben noiet voor niets de koning zijn favoriete ridder! zei Kalv vol zelfvertrouwen.
Dominica en Morgana keken hem ongelovig aan. Hij was niet al te sympathiek, maar momenteel hun enige kans op redding...
Ok, we zullen je escorteren naar de ingang.
Dominica en Morgana gingen hem voor naar de ingang van het Kasteel. Overal waren soldaten van het Duistere Leger, bestaande uit Orks, Reuzen en andere schepsels.
Veel geluk, Kalv De Dappere, je zal het kunnen gebruiken. Fluisterde Morgana.
Heb ik niet nodig, ik hak ze wel eventjes de pan in! antwoordde Kalv.
Hij keek voor het eerst op en ontdekte nu pas hoeveel soldaten er wel niet waren. Het leken er wel wel miljoenen, miljarden zelfs. Allemaal verschillende gekleurd, verschillende schepsels van de Duisternis. Zo verschillend met maar n gemeenschappelijk kenmerk: allen vochten ze samen voor het verder bestaan van Het Duistere Kasteel.
Kalv slikte. Zoiets had hij nog nooit gezien. De schrik sloeg op zijn hart. Hi viel flauw van de schrik.
Morgana keek Dominica veelbetekend aan. Het leger was een eitje. Dat konden ze gemakkelijk aan. Samen zongen ze een bezwering die het hele leger in slaap bracht. Toen dit gebeurt was, werd Kalv wakker.
Ha, iedereen is buiten westen! Ik heb ze natuurlijk hardhandig aangakt! Wees niet ongerust, jonkvrouwen, ze zullen jullie niet meer aanvallen!
Met herwinde zelverzekerheid liep hij tussen de lichamen door. Zichzelf nog steeds afvragend wat hij precies gedaan had om dit resultaat te bekomen zo zonder zwaard. Nu ja, het zal wel heel heldhaftig geweest zijn want hij had toch maar eens twee weerloze jonkvrouwen verdedigd en gered!
Hij kwam aan bij de poort van het Kasteel. Morgana en Dominica broken de bezweringen die op de deur lagen en met zn gedrien gingen ze naar binnen. Meteen werden ze verwelkomd door Analfabeta en Primitiva.
We hadden jullie al verwacht... zei Primitiva. Haar lange warrige haar stonk uren in de wind naar sigarettenrook. Ze was overduidelijk een kettingrookster.
Ja, ik zie dat jullie maar weer eens een poging doen om terug de leiding over te nemen, Dominica en Morgana... Wie hebben jullie deze keer meegebracht? Analfabeta keek hen minachtend aan. Haar ogen straalden verwaandheid uit.
Ridder Kalv De Dappere, en waag het niet om met zon toon tegen de jonkvrouwen te spreken of ik spies U aan mijn... euhm... potlood! en hij haalde een potlood uit zijn lederen jas.
Analfabeta en Primitiva begonnen te schaterlachen. Dominica en Morgana keken elkaar moedeloos aan. Wat hadden ze nu weer voor een compagnon? Terwijl Analfabeta en Primitiva aan het lachen waren, keek Kalv eens om zich heen. Een voorwerp dat hij meteen herkende als het toverstokje van Parry Hotter, stond in een elektrisch verlichte vitrinekast. Zonder verder na te denken, ging hij op deze kast af, opende deze en nam het stokje eruit.
Analfabeta en Primitiva beseften pas wat er gebeurde toen het stokje gouden sterretjes begon uit te spuwen. Ze begonnen vervloekingen op Kalv af te vuren, maar Dominica en Morgana stopten deze vroegtijdig, nog voor ze hem konden bereiken. Dit maakte Analfabeta zo woedend dat ze dodelijke vervloekingen op alles en iedereen begon uit te spreken. En ervan ging in de richting van de spiegel en kaatste terug op het glanzende opervlak. Recht op Primitiva.
Dat was het Einde van Primitiva. Zij en Analfabeta waren tweelingszussen. Door Primitiva te doden, was het alsof Analfabeta een deeltje van zichzelf doodde. Ze viel neer naast het lichaam van haar dode zuster en begon te luidruchtig te snikken. Morgana en Domnicia maakten van deze gelegenheid gebruik om Analfabeta in de boeien te gooien en haar op te sluiten in n van de kerkers waar ze tot in eeuwigheid kon rotten.
Dat heb ik weer eens goed opgelost, zie. Zei Kalv.
Morgana en Dominica zuchtten. Ze waren veel te gelukkig om hem tegen te spreken. Kalv borg het toverstokje van Parry Hotter veilig op in zijn lederen jas en ving een voorbijvliegende duif. Hij schreef een brief naar de koning:
Geachte Koning
Ik heb zonet het toversokje van Parry Hotter gevonden en heb twee jonkvrouwen van een vroegtijdige dood gered. Ook heb ik twee gemene toverkollen van hun macht beroofd. En ervan is gesneuveld in het gevecht. Nadat ik haar een Chistelijke begrafenis heb gegeven, keer ik weder naar u, mt het toverstokje.
Graag tot dan,
Uw trouwe dienaar,
Kalv De Dappere
Zo gezegd, zo gedaan. Primitiva werd begraven in het doolhof, Morgana en Dominica heersten over het Kasteel der Verlichting en verhinderden al het onheil dat Primitiva en Analfabeta voor Engeland in petto hadden.
Kalvon keerde terug naar de koning en bood hem de toverstok aan. De koning was zeer gelukkig en beloonde Kalv De Dappere met overvloedige rijkdom.
De beoordeling van de leerkracht hierop:
Chaos on the skipiste - Lesson 1
Many years ago my friend Debbie, my sister Leen and I spend some time writing these 'lessons' for skiers. We had a terrible lot of fun while writing them and now I found them back. I just translated the first lesson: "How to put on that stupid outfit". :) I wonder if it's just funny for me because I was one of the people that wrote it or if anyone else thinks it's a good laugh too?
Lesson 1: How do I put on this stupid outfit?!?
The evening before you go skiing, you will have to put your underwear in the fridge.
The rest of your outfit will have to be placed in the freezer right after you have finished the first step of this lesson.
You have to get your entire outfit out of the fridge and freezer the next morning right after you wake up.
You then have to put everything in the microwave so it can defreeze.
Spread all the things out over a flat surface and use a roll to get all the wrinkles out.
Use a metal detector to make sure there are no lost coins anywhere. We are in the middle of a financial crisis so we will not waste any money! Every penny counts.
Put on your underwear next. (We are quite sure you know how to pull this off. If not, please contact us and we will be happy to make an extra lesson to explain everything in detail.)
Next you put on your T-shirt. (Again we assume you already know how to do this, but feel free to ask for further advice on the best way to get your shirt on.)
Take your pair of tights.
Take the right end in your right hand and the left end in your left hand. Now start stretching your arm muscles. This way you can test the flexibility of the tights.
Put on the tights and make sure there's no air between your tights and legs/feet.
Put on all the clothes that are supposed to be underneath your skiing jacket. This can vary from day to day, all depending on the weather conditions or the company you are skiing with. (You do not want to look all blown up when you go skiing with your newest crush, right?)
Hang your ski trousers on your lamp to enlighten it.
Make sure they do not become too hot by using a digital thermometer. If you do not own one of these devices, go to a nearby store and request for one that automatically calls the fire department when it becomes too warm. We all know lamps can become very hot and that this can have terrible consequences.
Take your trousers.
Invite some of your best friends and play a game with your trousers.
Put on your trousers.
Take your jacket and put your mobile phone in it.
Open your window.
Take a sleeve in each hand.
Jump out of the window and use the jacket as a parachute.
When you land and are still able to walk, go back to the rest of your clothing. If you are not able to stand on your feet, try to get the mobile phone out of the jacket and call the European emergency number (112).
Take your socks.
Put your socks over your hands to see whether there are holes in them or not.
In case there are no holes: make holes and take a new pair of socks. Otherwise, just go to the next step.
Put on your socks. (Just like in steps 7 and 8 we assume you know how to do this. We do realize this can be tricky though. If you do not succeed in getting them on your feet, we suggest you call someone to assist you.)
Take your hat.
Take a bottle of perfume.
Empty the bottle of perfume on your hat. (This can take a while so do not become impatient.)
Throw your hat in the sink and soak it with cold water to make the smell slightly more bearable.
Put on your hat.
Take your scarf.
Bind the scarf around the neck of a random person.
Test the strongness of your scarf by pulling hard on the scarf.
Do not let go of the scarf until it either rips or the random person stops breathing. In the first case you have to go buy a new scarf and repeat the last 3 steps. In the last case: go to the next step.
Take your choice of skiing glasses.
Spray every fluid you can find in your room on it.
Put the glasses on.
Wait until the fluids slowly evaporate and you can see again. If this process takes longer than 5 hours, it is advisable to go and hang over a heater with your head.
Take your gloves.
Boil your gloves to see if they are water and heat resistant.
Put on your gloves.
Throw glitters over you entire outfit (while you are wearing it of course). This way you sparkle beautifully in the sunlight and you reflect well during your skiing adventures.